klik voor opening en aanwezigheid

Verslag van een cliënt

Dit verslag geeft u een redelijk inzicht over wat fixatie disparatie eigenlijk is. Voor een uitgebreidere uitleg kunt u kijken bij “Wat is Fixatie disparatie?”.

Debora Baltimoor, moeder van Dion Baltimoor, maakte een verslag van een meting van fixatie disparatie. We geven hier het verslag in haar eigen woorden integraal weer. Ondanks dat we toestemming hadden om haar eigen naam en de foto’s van Dion te gebruiken, hebben we die uit privacy overweging toch veranderd.

Dion werd gemeten door Rob Groenink (functioneel optometrist).

Bevinding


Bij Dion is na een uitgebreid functioneel optometrisch onderzoek de volgende afwijking in waarneming geconstateerd: Zijn horizon is niet recht (hij houdt zijn hoofd iets scheef).

Het midden zit bij Dion meer naar rechts (Hij duwt a.h.w. zijn rechteroog naar voren) Deze afwijking in waarneming resulteert in een beeld dat zich constant verschuift. (fixatie disparatie). Zodra Dion iets wil zien (lezen) dan spant hij zich in; hoofd iets scheef, duwt rechteroog naar voren, spant zijn nekspieren aan.

De gebruikte test bestaat uit een A4 vel met een rechte lijn, waarop drie cirkels staan. Het blad moet je aan lange zijde met twee handen onder je neus houden. De vraag is dan, waar kruisen de lijnen elkaar? Antwoord van Dion; niet in cirkel en de ene lijn staat hoger dan de andere.

Eerste waarneming

Na deze eerste waarneming door Rob van Dion, legt Rob uit: “Lezen is voor luie mensen, om iets te zien hoef je je niet in te spannen, je kijkt en de signalen worden door je hersenen vertaald in beelden. Door je te concentreren span je de nekspier aan.

De zenuw daarvan loopt naar de spiercel via je long en evenwichtsorgaan, naar een groot aantal zenuwcellen in je hersenen. Je houdt dan je adem even in.” “Dion is hierdoor niet in staat meteen antwoord te geven op de vraag; wat zie je? Zou hij wel meteen antwoord geven dan verliest hij zijn concentratie.”

Het eerste deel van het onderzoek


Dat moest uitwijzen of Dion geen medische oogafwijking heeft. Dat bleek niet het geval. Alle signalen worden ontvangen door de hersenen, de ogen zijn in staat om beelden waar te nemen. (scherpte, diepte, kleuren, licht en donker, werking van de oogspieren).

Het gaat mis bij de samenwerking tussen de ogen

De hersenen vertalen de opgevangen signalen niet goed. Als Dion iets bekijkt, kijkt hij heel aandachtig, het beeld verschuift echter, daarom draait hij zijn ogen heel even weg om het beeld goed te kunnen fixeren, kijkt terug en het beeld is weer verschoven.

Bij het leren lezen en schrijven is dit funest. Uit ervaring weet Dion dat hetgeen hij heeft gezien niet juist is, hij probeert het eerste beeld echter te onthouden, concentreert zich weer op de verschoven tekst en probeert op deze manier toch een antwoord te geven, wat meestal niet juist is.

Door deze ervaring heeft Dion zijn vertrouwen verloren in hetgeen hij ziet, omdat wat hij waarneemt niet het juiste is. Bij korte zinnen/woorden kan zijn geheugen hem nog helpen, maar bij langere teksten/woorden is dat niet haalbaar en haakt hij af.

Een troost


Rob zegt dat het wellicht een troost is dat kinderen met een dergelijk probleem vaak slimmer zijn dan kinderen die het gewoon meteen zien. Kinderen met dit probleem moeten namelijk op een andere manier hun hersens gebruiken en verder denken, ze kunnen niet vertrouwen op alleen hun waarneming, ze trainen hierbij ook het geheugen.

Een voorbeeld van een test in dit deel van het onderzoek is: twee cirkels waarbij de ene is gevuld met watergolfjes en de andere met een nijlpaard. Dion moet blijven kijken en zeggen wat er gebeurt met het nijlpaard.

Hoe geconcentreerder Dion naar het nijlpaard kijkt des te meer het nijlpaard onderduikt met zijn rug, poten of kop. De optometrist laat Dion het nijlpaard overtekenen. Aan de manier van tekenen kan hij zien dat Dion sommige delen ook echt ziet maar andere stukken tekent omdat hij zich herinnert dat het daar zou moeten staan. Rob geeft aan dat bij overschrijven van het bord een deel van de informatie al verdwenen is voordat Dion het heeft kunnen opschrijven.

Beter kijken resulteert alleen maar in nog meer verwarring

Een prisma bril kan ervoor zorgen dat het zichtprobleem van Dion geheel wordt opgelost!

Een dergelijk bril zorgt ervoor dat het beeld niet meer verschuift en dwingt de hersenen de signalen zodanig te vertalen, dat Dion kan (leren) lezen en schrijven net als iedereen.

Gelijkmatiger handschrift

Een corrigerende (prisma)bril zal ook bijdragen aan een gelijkmatiger handschrift. Nadrukkelijk zegt Rob dat Dion niet opeens netjes gaat schrijven, maar dat de ruimte tussen de woorden en de vorm van de letters gelijkmatiger zullen worden. Hierdoor wordt ook een slordig handschrift gelijkmatiger. Hij vermoedt dat Dion aan het eind van een regel wat hoger eindigt.

Het tweede deel van het onderzoek met de Zeiss pola test methodiek MKH.


Die geeft inzicht in het soort prisma glazen die Dion nodig heeft om het zichtprobleem te corrigeren. Dion kreeg een zware bril op zodat de optometrist verschillende correcties kan aanbrengen. Het vaststellen van de juiste glazen vergen van Dion en de optometrist heel wat geduld, aandacht en concentratie.

Dion kan inmiddels steeds sneller aangeven wat hij ziet, aan de glimlach op zijn gezicht is te merken dat hij hiervan geniet. Het antwoord is niet meer “fout”. Hij hoeft zich niet meer in te spannen om iets te zien, het beeld loopt niet meer weg, Dion kan het goed waarnemen; het doet hem duidelijk goed.

Op 6 meter afstand op de millimeter nauwkeurig (stereoscopisch zien)

Een normaal functionerend oog en hersenen moet op 6 meter afstand op de millimeter nauwkeurig kunnen waarnemen. Door middel van diverse vormen (vierkantjes, rondjes, plustekens etc.) die naar voren of naar achteren staan wordt voor Dion de juiste waarde vastgesteld. Hij reageert uiteindelijk heel rap op de snel opeenvolgende vragen of bijvoorbeeld de blokjes ervoor of erachter staan in een bepaald vlak.

Als voorbeeld voor een horizontest staan twee haken met een opening ertussen recht tegenover elkaar. Dion ziet zonder correctie dat de ene haak iets hoger staat dan de andere, Rob stelt de bril zodanig in dat Dion de haken recht ziet staan. Nadat op de millimeter nauwkeurig de glazen zijn ingesteld mag Dion weer bij mij komen zitten.

Reactie

Hij duikt echter halfweg onder het bureau en legt zijn hoofd op zijn armen die op de stoel rusten. Hij is heel erg moe geworden. Rob geeft aan dat dit een heel normale reactie is. Het is ontzettend verwarrend de wereld ineens anders waar te nemen dan dat je gewend bent, wegduiken geeft weer een beetje rust in je hoofd.

Oefenbril en Visuele training

Tot slot meldt Rob dat Dion een oefenbril moet gaan dragen voor de duur van een ½ tot ongeveer 2 jaar. Hierdoor zal hij alles rustiger waarnemen en kan hij beter leren lezen en schrijven.

Tijdens de wakkere uren moet Dion de bril zoveel mogelijk dragen. Als hij dat niet doet dan vervallen de hersenen meteen weer in het oude waarneempatroon.

Uiteindelijk, zo voorspelt Rob, zal Dion hem zelf opzetten, want hij zal merken dat het in zijn hoofd rustiger is met bril op. Rob vraagt Dion naar de klok te kijken met de ingestelde bril op en vraagt hem wat hij ziet, meteen daarna moet hij hetzelfde doen zonder bril. In eerste instantie zegt Dion geen verschil te zien, Rob vraagt om even te wachten terwijl Dion nog steeds naar de klok kijkt. Al snel zegt Dion dat er nu toch wel wat aan het schuiven is…

Geen tovermiddel

De bril is natuurlijk een hulpmiddel en geen tovermiddel er moet nog wel gewerkt en geleerd worden! Het vervolgtraject is een controle na 4 weken. Daarin moet Dion aangeven wat hij wel en niet waarneemt. Aan de hand daarvan krijgt Dion oefeningen mee om thuis te doen. Deze moet hij minimaal 5 minuten tot maximaal 15 minuten doen met zijn prismabril op.

Na 3 maanden is dan de volgende controle (50 minuten) met nieuwe oefeningen, gaan deze goed en makkelijk en de testfiguren worden nu goed gezien zonder dat je de prismabril op hebt en er valt ook niets meer weg dan pas mogen deze ook zonder de bril gedaan worden.

Geëmotioneerd

Dion was tijdens het onderzoek rustig, maar nu is hij helemaal overstuur. Hij wil absoluut geen bril. Hij is boos en verdrietig en hierdoor niet meer in staat om een bril uit te gaan zoeken. Dat doen we dan ook later wel op een ander moment.

Ik vind het niet erg, heb het na 2,5 uur ook wel gehad. Zelf ben ik ook geëmotioneerd, tijdens het onderzoek al, dus niet zozeer vanwege de bril. Maar vooral omdat ik me realiseer hoeveel moeite mijn mannetje heeft moeten doen om toch maar af en toe een zinnetje te lezen.

Je bent constant op zoek naar signalen en oplossingen

We zijn natuurlijk al een tijdje “onderweg” met dit probleem. Daarbij ben je constant op zoek naar signalen en oplossingen, want hoe komt het nou dat een intelligent ventje zo’n moeite heeft met lezen en schrijven?

Dat de motoriek van Dion ook wat houterig overkomt is nu ook beter te begrijpen, want hoe bepaal je bijvoorbeeld waar een bal terechtkomt als je Dion’s waarneming hebt? (Rob gaf als voorbeeld dat mensen met een dergelijk afwijking voor hun gevoel recht op een deur af lopen en op het laatste moment moeten corrigeren omdat het midden niet het midden blijkt te zijn).

Die bril is geen tovermiddel, maar wel een groot hulpmiddel. Het lucht mij in ieder geval enorm op dat er toch “iets” gevonden is waar nog wat aan te doen is ook. Dion voelt zich vooralsnog helemaal niet zo opgelucht……

NB; Voor de goede orde wil ik vermelden dat bovenstaand verslag in mijn bewoording en vanuit mijn beleving is geschreven. Debora Baltimoor.

Een half jaar later

Debora Baltimoor, een half jaar later: “Hij had helemaal geen zin in die bril, maar toen hij hem eenmaal had, heeft hij hem nooit meer afgedaan.” “Alles is rustiger geworden”, zei hij. En hij werd zelf ook rustiger.

Hij is er echt door veranderd. Het lag niet meer aan hem. Een enorme kick voor zijn zelfvertrouwen. Het gaat op school ook veel beter, ook met lezen, ja. Volgens Rob zal het nog een jaar duren voor dat hij zijn bril definitief af kan laten.

Klik hier voor ervaringen van anderen.